Ma 30: Burgos - Villalcazar

Om 7 uur opgestaan gewassen en geschoren en ontbijt op bed: Muesli met drinkyoghurt zelf aan gemaakt.D e fietsen 2 etages naar beneden gesjouwd en vertrokken vanuit ons vooroorlogs verblijfje in Burgos. Toen we buiten de stad kwamen merkten we hoe koud het was. 10 graden bewolkt, en frisse wind. Dus buiten Burgos een verkleedpartij. Lange broeken en extra windjack aangetrokken. Met de sterke wind in de rug schoot het flink op. De tocht ging over een glooiend plateau op circa 850 m hoogte. De Santiago route is vanaf hier zeer duidelijk aangegeven via allerlei borden. De voetgangersroute loop vaak langs de weg welke wij berijden. Het voetpad is bewijzerd met betonnen paaltje met de een ingelijmde tegel met afbeelding van de Santiago schelp. Helaas blijkt de authentieke Santiagotegel een collector's item geworden, want bij 70 % van de paaltjes was de tegel met geweld verwijderd, want de lijmresten waren nog duidelijk zichtbaar. Daar gaan onze goed bedoelde belastingcenten van deze door de Europese Commissie gesubsidieerde routeaanduiding!! Niettemin is de weg ons wel duidelijk en op de oude en nieuwe borden zagen we onderweg nog zo’n 470 km te fietsen. De stroom voetgangers wordt steeds groter en ieder dorpje heeft wel een camping of andere overnachtingsplek. Een aantal voetgangers lopen wat kreupel en ook een aantal hebben knieën of enkels verpakt in verband. De weg eist zijn tol zeggen wij tegen elkaar. Maar zelf ervaren we dat ons zitvlak aardig wordt bewerkt wanneer de route ons over een lokaal hobbelig weggetje stuurt. Dit is dus de manier van onthechting, om los te komen van het aardse.... Op het plateau uitgestrekte graanvelden waarvan er enkele niet behandeld zijn met een onkruidbestrijdingmiddel en dan ziet zo’n veld er prachtig uit, bloeiende klaprozen tussen lage gerst en wilde haver. Soms ook velden met suikerbieten. Vroeger werd dit gebied via irrigatiekanalen voorzien van water voor de gewassen. Een betonnen kanalenstelsel ligt verspreid over het plateau met pompputten. Doch ook de moderne tijd slaat hier toe. Beregeningsinstallaties nemen de taak over. Met de wind in de rug schiet het echt op. Een middaglunch op de stoep van de kerk in een verlaten dorp. Het tafelkleedje van Jan weer uitgespreid voor de voordeur van de kerk. Bij het zoeken van een paar stenen om het tafelkleedje van Jan tegen het opwaaien te borgen kwam onder een van de opgeraapte stenen een levende pad vandaan. Dorpje is dus toch niet helemaal verlaten. Na de lunch doorgefietst naar Villalcazar, circa 100 km voor Leon. Snel een hostel gevonden en alle comfort dat we wensten treffen we hier aan. Op het plein staat een heel oude kerk met een monumentale ingang waarbij in de portaaltoog gebeeldhouwde afbeelding van heiligen. Ook deze heiligen hebben te lijden van het weer en de tijd, want er zijn er aantal bij die op deze plek hun langste tijd hebben gehad. Ook deze moeten ervaren dat op deze aardbol alles maar tijdelijk is.

Vanavond (gedineerd) in de lokale bar waar ook een aantal andere pelgrimsgangers aan tafel verschenen. De bar was heel traditioneel ingericht zoals bij ons 20 jaar geleden. Doch de commercie weet deze plekken ook te vinden. Een coca cola koelkast pontificaal in het zicht en een Malboro sigaretten automaat. Verder alles merkloos en een zeer vriendelijke bediening. We zijn vroeg naar deze bar gegaan om een plek te hebben voor het avondeten en wat blijkt. De tv aan en een 10 tal wat oudere lokale mensen komen naar deze bar en gaan naar een programma zitten kijken van stierenvechten. De lokale gastheer voorziet zijn pelgrimgasten met zijn lokaal menu.Voorgerecht: spaghetti. Hoofdgerecht stierenvlees of vis, geserveerd met frietjes. Nagerecht een bekertje yoghurt naar keuze, naturel of fruitsmaak. Bij dit alles een karaf lokale wijn. Wat ons verheugt is de ongedwongen manier waarop het gaat. Het hoofdgerecht komt bij sommige gasten voor het voorgerecht. Als het wijnkannetje leeg is word er weer een vol neergezet. Vanwege het stierenvechten, ziet Jan het als een dankbare taak om de lege borden bij de gasten van de tafel op te ruimen en naar de keuken ingang te brengen met de vriendelijke vraag aan de gasten of het gesmaakt heeft en alles naar wens was. Met zijn beste Spaans brengt hij de wens van de gasten over aan de gastheer en die waardeert Jans actie en doet zijn uiterste best om het verder iedereen naar zijn zin te maken. De sfeer alleen al vult de magen. We rekenen na een aantal uren af en wat blijkt, 2 kruiken wijn, volop kraanwater en een 3 gangenmenu, totaal 16 euro, en iedereen content. Nu gaan we naar bed en morgenvroeg op want dan moeten we wakker zijn, we gaan naar de stad Leon...