Dag 27. Santiago bereikt, the fast way

Doel bereikt!
Originally uploaded by Bart en Jan.

Aan het eind van dag 27, op vrijdagavond 3 juni om 18:00 uur, hebben Bart en Jan het plein voor de Dom van Santiago de Compostela bereikt!

Gefietst 2785 km.

En in 3 dagen met de camper naar Nederland teruggereden.

De camper, Geert en Han in Villamartin

Vergezicht
Originally uploaded by Bart en Jan.

We zijn bij Geert en Han op de camping in Villamartin.
Na aankomst in Compostela zullen we met z'n vieren met de camper terugreizen naar Nederland.

Geert heeft een lekker bakje brabantse koffie gezet met een lokale lekkere koek. Han ligt naar omstandigheden lekker rustig in de camper redelijk koel.
Geert heeft nog dikke pil te lezen en blijkt een prima verpleger.

Groetjes van Bart.

wo 1 juni

Cruce Ferro Bart
Originally uploaded by Bart en Jan.

woensdag 1-06
In de vroege ochtend opgestaan ontbijtje genomen , de tassen weer geordend ingepakt en met een laatste blik op de kathedraal verlieten we de stad Leon
Behoorlijk wat stadsverkeer, dus even tussen de stadsvoertuigen heen laverend de stad uit.
Frisjes doch de lucht was onbewolkt en helder blauw.
Een schim van de maan was zichtbaar.
Buiten de stad troffen we weer hetzelfde gebied aan, glooiende hoogvlakte met graanteelt.
Na een 40 tal km. reden we het stadje Astorga in.
Dit stadje lag ook op een heuveltop dus even in de laagste versnelling het stadje in.
Enkele mooie pleinen in de stad waar de lokale bevolking bedrijvig in actie was voor werk en om inkopen te doen.
Na onze inkopen gedaan te hebben op het centrale plein in ‘n cafebar een bak koffie besteld.
We bestellen steeds koffie americano, want dan krijg je normaal een behoorlijke bak vergelijkbaar met onze Brabantse tas koffie.
Helaas een grote kop doch voor een kwart gevuld.
Ons Spaans is te slecht om hierover in discussie te gaan dus gauw een slokje genomen voordat het verdampt was.
Bij de tocht door de stad een markant gebouw van Gaudi, ingericht als gemeente museum.
Ook de daarbij gelegen kerk was in een andere stijl. Modern Romaans en de toren opgetrokken uit rode steen.
Na het verlaten van dit stadje weer de heuvels in
Het gebied werd steeds ruiger en de kleine plaatsjes komen ook verder uit elkaar te liggen.
Mooie blikken op de lage begroeiing van dit heuvellandschap
De aarde roodachtig en daarop paarse heide en gele brem in bloei.
Daarnaast nog rose en witte bloemen waarvan ik de naam niet ken.
Ook in dit gebied de bloeiend e acaciabomen, de meeste wit doch in bij het inrijden en dorpje langs de weg een aantal acaciabomen met paarse bloemen.
Na een middaglunch in het dorpje vlak voor Cruz de Ferro (1510 m) geluncht voor een kerkportaal.
Daarna de laatste klim ingezet voor vandaag naar Cruz de Ferro.
Een markant punt op deze weg naar Santiago.
Boven op deze bergrug staat een paal met een metalen kruis.
Rond de voet van deze paal is in de tijd een berg stenen verrezen van pelgrimsgangers die hier een steen opwerpen, om hiermede symbolisch de lasten van jezelf of andere personen af te werpen die je, of een ander, niet meer wenst te dragen.
Vele steentjes met opschriften maken de symboliek duidelijk.
Na wat foto’s te hebben genomen hebben we via een kleine pasovergang de steile afdaling ingezet.
Na een 10 tal km. weer op een hoogte van 625 m.
Aankomend in een klein dorp Molinaseca snel een aardig hostelletje gevonden
Molinaseca ligt circa 10 km ten oosten van Ponferrada
De fietsen op het balkon op de eerste verdieping en wij op een keurig ingerichte kamer ernaast,
We hebben een over de straat hangende balkonnetje en kunnen bijna overstappen naar het balkonnetje van de overburen.
Nauwe straatjes, en wat daar te beleven is lezen jullie later
Jan: de afdaling van de Cruz de Ferro was behoorlijk steil, dus pompend remmen. En un momento dado (=op een gegeven moment) zag ik een pelgrim naast de fiets lopen. Even stoppen. Was een nederlandse. Had haar achterste trommelremmen verbrand “de rook kwam er vanaf”zei ze. Ze dorst niet meer te fietsen. Ging te voet naar het eerstvolgende dorp waar een fietsenmaker zat, 10 km verderop. Zielig he.

De week van de aankomst

Weersverwachting van teletekst (pagina 706):
Spanje
Donderdag in het noordwesten kans op wat regen en vrijdag vooral in de Pyreneeen enkele onweersbuien.

Verder droog en vrij zonnig.
Maxima tussen 26 en 33 graden, aan de noordkust wat lager (dus aangenamer voor de mannen).

di 31 Villalcazar - Leon

31 mei Leon
Om 7.15 uur aten we ons eigengemaakt ontbijt op de kamer. Om 8 uur op de fiets door een licht glooiend landschap vol met graanvelden en deels onbewerkte velden. We reden veel over de oude hoofdweg, de N120, die parallel loopt aan de nieuw aangelegde autoweg doch buiten gehoorsafstand. De eerste stop deden we na 30 km in het stadje Sahagun, bekend om z'n oude poort. In dit stadje inkopen gedaan en weer de prairie op. Hier werden we verwezen naar een pad langs de autoweg. Deels een gebitumeerde weg in een redelijke staat doch na een 20 tal km bij een klein dorpje ging de weg over in een grindpad. We besloten een omweg over verharde weg te kiezen. Meteen hoorden we de lokale bevolking roepen dat we in de verkeerde richting reden. Eigenwijs dat we zijn, we kozen onze eigen weg. Na enkele uren door nagenoeg hetzelfde landschap te hebben gekoerst bereikten we de N601 naar Leon (een grote verkeersweg, die in onze reisgids onaangenaam druk werd genoemd, maar dat viel reuze mee, prima wegdek en veilig te berijden langs de witte streep). Deze weg op en een prima weg, die ons ook naar Leon leidde. Rond 15 uur in Leon aangekomen en naar het centrum gefietst voor een hotelletje. We treffen het. Pal op het plein voor de kathedraal een hostel. Midden in de stad dus de bouwkundige onder ons voelde zich hier thuis. Op het terrasje wat fris gedronken en een passant maakt van Jan zijn fotografische diensten gebruik. Dus deze passant werd gevraagd ook een plaatje van ons samen te nemen. De resultaten zien we later.

Ma 30: Burgos - Villalcazar

Om 7 uur opgestaan gewassen en geschoren en ontbijt op bed: Muesli met drinkyoghurt zelf aan gemaakt.D e fietsen 2 etages naar beneden gesjouwd en vertrokken vanuit ons vooroorlogs verblijfje in Burgos. Toen we buiten de stad kwamen merkten we hoe koud het was. 10 graden bewolkt, en frisse wind. Dus buiten Burgos een verkleedpartij. Lange broeken en extra windjack aangetrokken. Met de sterke wind in de rug schoot het flink op. De tocht ging over een glooiend plateau op circa 850 m hoogte. De Santiago route is vanaf hier zeer duidelijk aangegeven via allerlei borden. De voetgangersroute loop vaak langs de weg welke wij berijden. Het voetpad is bewijzerd met betonnen paaltje met de een ingelijmde tegel met afbeelding van de Santiago schelp. Helaas blijkt de authentieke Santiagotegel een collector's item geworden, want bij 70 % van de paaltjes was de tegel met geweld verwijderd, want de lijmresten waren nog duidelijk zichtbaar. Daar gaan onze goed bedoelde belastingcenten van deze door de Europese Commissie gesubsidieerde routeaanduiding!! Niettemin is de weg ons wel duidelijk en op de oude en nieuwe borden zagen we onderweg nog zo’n 470 km te fietsen. De stroom voetgangers wordt steeds groter en ieder dorpje heeft wel een camping of andere overnachtingsplek. Een aantal voetgangers lopen wat kreupel en ook een aantal hebben knieën of enkels verpakt in verband. De weg eist zijn tol zeggen wij tegen elkaar. Maar zelf ervaren we dat ons zitvlak aardig wordt bewerkt wanneer de route ons over een lokaal hobbelig weggetje stuurt. Dit is dus de manier van onthechting, om los te komen van het aardse.... Op het plateau uitgestrekte graanvelden waarvan er enkele niet behandeld zijn met een onkruidbestrijdingmiddel en dan ziet zo’n veld er prachtig uit, bloeiende klaprozen tussen lage gerst en wilde haver. Soms ook velden met suikerbieten. Vroeger werd dit gebied via irrigatiekanalen voorzien van water voor de gewassen. Een betonnen kanalenstelsel ligt verspreid over het plateau met pompputten. Doch ook de moderne tijd slaat hier toe. Beregeningsinstallaties nemen de taak over. Met de wind in de rug schiet het echt op. Een middaglunch op de stoep van de kerk in een verlaten dorp. Het tafelkleedje van Jan weer uitgespreid voor de voordeur van de kerk. Bij het zoeken van een paar stenen om het tafelkleedje van Jan tegen het opwaaien te borgen kwam onder een van de opgeraapte stenen een levende pad vandaan. Dorpje is dus toch niet helemaal verlaten. Na de lunch doorgefietst naar Villalcazar, circa 100 km voor Leon. Snel een hostel gevonden en alle comfort dat we wensten treffen we hier aan. Op het plein staat een heel oude kerk met een monumentale ingang waarbij in de portaaltoog gebeeldhouwde afbeelding van heiligen. Ook deze heiligen hebben te lijden van het weer en de tijd, want er zijn er aantal bij die op deze plek hun langste tijd hebben gehad. Ook deze moeten ervaren dat op deze aardbol alles maar tijdelijk is.

Vanavond (gedineerd) in de lokale bar waar ook een aantal andere pelgrimsgangers aan tafel verschenen. De bar was heel traditioneel ingericht zoals bij ons 20 jaar geleden. Doch de commercie weet deze plekken ook te vinden. Een coca cola koelkast pontificaal in het zicht en een Malboro sigaretten automaat. Verder alles merkloos en een zeer vriendelijke bediening. We zijn vroeg naar deze bar gegaan om een plek te hebben voor het avondeten en wat blijkt. De tv aan en een 10 tal wat oudere lokale mensen komen naar deze bar en gaan naar een programma zitten kijken van stierenvechten. De lokale gastheer voorziet zijn pelgrimgasten met zijn lokaal menu.Voorgerecht: spaghetti. Hoofdgerecht stierenvlees of vis, geserveerd met frietjes. Nagerecht een bekertje yoghurt naar keuze, naturel of fruitsmaak. Bij dit alles een karaf lokale wijn. Wat ons verheugt is de ongedwongen manier waarop het gaat. Het hoofdgerecht komt bij sommige gasten voor het voorgerecht. Als het wijnkannetje leeg is word er weer een vol neergezet. Vanwege het stierenvechten, ziet Jan het als een dankbare taak om de lege borden bij de gasten van de tafel op te ruimen en naar de keuken ingang te brengen met de vriendelijke vraag aan de gasten of het gesmaakt heeft en alles naar wens was. Met zijn beste Spaans brengt hij de wens van de gasten over aan de gastheer en die waardeert Jans actie en doet zijn uiterste best om het verder iedereen naar zijn zin te maken. De sfeer alleen al vult de magen. We rekenen na een aantal uren af en wat blijkt, 2 kruiken wijn, volop kraanwater en een 3 gangenmenu, totaal 16 euro, en iedereen content. Nu gaan we naar bed en morgenvroeg op want dan moeten we wakker zijn, we gaan naar de stad Leon...

Aangekomen in Burgos. Het is weekend en druk in de hotels. In de receptie van dat hotel wat ook vol zat, lopen Chris en Lianne me tegemoet, die net de laatste kamer hebben geboekt !! Het derde hotel is ook vol, maar ernaast is nog wel een pension. Gesloten deur, belknop met “pension op de 2e verdieping” aangebeld. Microfoon aan de deuir. Zegt dat er nog wel plaats is. Naar boven dus. Mooie natuursteenbeklede hal en trap naar 1e verdieping. Naar 2e verdieping een wat oudere terrazzo (voor niet bouwkundigen: dat spul waar ze vroeger aanrechtbladen van maakten) trap. Oude donkerbruine deur met “pension”. Oud vrouwtje doet open. Ouderwets en verveloos interieur met plastic fauteuils in de kleine entreehal. Kamer met dubbel bed, maar er kan een bed naast gezet worden. Aftands interieur, weinig ruimte, lekkende wastafel, etc. etc. We hebben gee zin om verder te zoeken en nemen deze kamer. De ”fietsenstalling” is in de entree, de fietsen dus 2 trappen omhoog sjouwen. (maar ja ik heb wel zwaardere lasten trappen opgezeuld, tijdens een van de vele verhuizingen van mijn kinderen). Bart heeft van die zuignapjes voor tegen het glas, om zijn kleren te drogen te hangen en wil die ook tegen het glas van de rammelende buitendeuren van de kamer bevestigen. Doe dat nou niet jongen, straks breekt die ruit of valt die hele ruit uit de sponningen. Mooie stad Burgos. Lekker paella gegeten. Zondagmorgen regen. Na de regen de stad in. En hoe pakken de mede-pelgrims nou zo'n reis aan? Een zekere Jan uit Nijmegen heeft wel een mooi verhaal. Hij ziet er niet uit: gewone chique leren schoenen aan z'n voeten. Buikje, kromme rug, nog krommer dan die van mij (JvA, red.), petje. En hij ziet graag af: slaapt altijd in zijn tentje, zijn natte kleren legt hij in zijn tentje naast zich neer en trekt hij de volgende morgen weer aan. Als hij niet op een camping terecht kan, slaapt hij bij een boer in het weiland. Kan ie dus niet douchen en wordt de volgende morgen om 6 uur weggejaagd, want de boer moet zijn gras gaan maaien. Pakt elke morgen zijn dan nog natte, en dus zwaardere, tentje in en gaat verder. “Dat is toch leuk, dat hoort er allemaal bij” zegt ie. Ieder zijn meug.

Dan een fietser op de terugweg (!) in San Juan de la Pena. In een moordend tempo: heen en terug in 6 weken: 150 km per dag, van 's morgens 9 tot 's avonds 9 op de fiets met 40 kg bepakking...
In Moissac hebben we een zekere Chris en Lianne ontmoet. Kwamen we de volgende dag onderweg weer tegen.

Het weer is goed. 2 dagen eigenlijk te heet. Zaterdag bewolkt en koeler. Burgos ligt op 1000m hoogte en is ook koeler. Meestal de wind in de rug gehad.

Met de regen hebben we geluk gehad, is onze indruk. Vorige week zondag in Nay regende het toen wij een rustdag hadden genomen. Andere reizigers hebben we veel horen klagen over het slechte weer van die dag. En deze zondag doen we weer een rustdag en wat zien we zondagochtend als we uit het raam kijken........ juist: regen !!

Ons reisboekje heet: “Langs oude wegen” en volgt de route, die de pelgrimgangers al vele eeuwen lang maakten. Inmiddels zijn er nieuwe en betere wegen aangelegd en als er een stuk komt met slechte wegen, dan pakken wij toch gewoon de grotere en betere weg. Op deze manier missen we wel een paar plaatsen, waar een of ander monument uit de historie van de pelgrimsroute staat. Maar we hoeven niet álle kerken te zien, we hoeven ook niet álle beelden van de heilige Sjaak te zien.....